Autor wskazuje na ponowną aktualność i doniosłość problemów, z jakimi spotykają się dzieci w sytuacji uchodźczej, często pozostawione same sobie, bez opieki rodziców czy jakiejkolwiek osoby dorosłej w wyniku prowadzonych działań zbrojnych na zamieszkiwanym dotychczas przez nie miejscu pobytu. W takiej sytuacji dziecko jest szczególnie narażone na brak ochrony i brak dostępu do podstawowych praw, takich jak prawo do edukacji czy opieki zdrowotnej. Z tego powodu odpowiedzialność za ich losy spoczywa na państwach, które powinny zapewnić im odpowiednią ochronę i respektowanie ich praw jako dzieci. Autor zwraca uwagę, że ochrona dziecka, a szczególnie o statusie uchodźcy, jest procesem niezwykle wieloaspektowym i wymagającym pod względem jej prawidłowego zapewnienia przez podejmujące się tego podmioty rządowe lub pozarządowe. Odpowiedzialność za dzieci–uchodźców, mająca swoje źródło w wielu dokumentach międzynarodowych, w znaczącej ilości mających rangę umowy międzynarodowej spoczywa w głównej mierze na sygnatariuszach danych umów, którzy są zobowiązani do przestrzegania zawartych w nich postanowień zakazujących odwoływanie się do agresji, prowadzenia konfliktów zbrojnych i zobowiązujących do udzielania ochrony ludności cywilnej, przy szczególnym uwzględnieniu dzieci–uchodźców. Autor podkreśla, że istotną rolę w przeciwdziałaniu skutkom działań wojennych i wypracowywaniu standardów dotyczących postępowań uchodźczych, w których podmiotami są dzieci, w tym dzieci bez opieki, spełniają, m.in. Komitet Praw Dziecka ONZ, Fundusz Narodów Zjednoczonych na rzecz Dzieci (UNICEF) oraz Wysoki Komisarz Narodów Zjednoczonych do spraw Uchodźców (UNHCR).