Celem niniejszego artykułu jest analiza morfologiczna współczynnika opłacalności produkcji żywca wieprzowego, na który składają się dwa współczynniki, tj. efektywności produkcji (efektywność spasania) oraz relacji cen produktu (cen żywca wieprzowego) do cen nakładu (cen pasz). Współczynnik opłacalności został więc przedstawiony w ujęciu analitycznym, a jego składowe zilustrowano empirycznie. Analizę współczynnika opłacalności przeprowadzono w oparciu o dwa podstawowe założenia. Pierwsze, że efektywność jest lub powinna być głównym źródłem czy podstawą kształtującą opłacalność produkcji trzody chlewnej. Drugie, że efektywność powinna kompensować czy neutralizować negatywny skutek dla opłacalności, pogarszajacej się relacji cen żywca do cen pasz. Empiryczna weryfikacja nie potwierdziła drugiego założenia, co oznacza, że w przypadku opłacalności produkcji żywca wieprzowego poprawa efektywności nie neutralizuje niekorzystnego wpływu na ten współczynnik niesprzyjającej tendencji relacji cen żywca do cen pasz (specyfika rynku w badanych latach). Przedstawiony w warstwie analitycznej współczynnik opłacalności oraz jego składowe mogą stanowić ważną podstawę diagnostyczną dla analityków innych rynków rolnych.