The study aimed to explore the mediating role of stress coping styles in the relationship between maternal attachment styles and maternal-fetal attachment (MFA). A sample of 191 pregnant women completed three questionnaires: the Coping Inventor y for Stressful Situations (CISS) to assess coping styles, the Attachment Style Questionnaire (ASQ) to measure maternal attachment, and the Maternal Fetal Attachment Scale (MFAS) to evaluate the emotional bond with the unborn child. The results showed that coping styles fully mediated the relationship between secure attachment and MFA. Mothers with secure attachment styles tended to use task-oriented coping strategies, which were associated with stronger prenatal attachment, and relied less on emotion-focused and avoidance styles, which weakened MFA. In the case of avoidant and anxious attachment, task-oriented coping fully mediated the negative impact of these attachment styles on MFA. However, emotion-focused coping did not significantly mediate the relationship between avoidant attachment and MFA, nor did avoidance coping mediate the relationship between anxious attachment and MFA. Interventions encouraging adaptive coping may benefit women with insecure attachment.

Badanie miało na celu eksplorację mediacyjnej roli stylów radzenia sobie ze stresem w relacji między stylami przywiązania matek a przywiązaniem matczyno-płodowym (MFA). Próbę stanowiło 191 kobiet w ciąży, które wypełniły trzy kwestionariusze: Inwentarz Radzenia Sobie w Sytuacjach Stresowych (CISS) do oceny stylów radzenia sobie, Kwestionariusz Stylów Przywiązania (ASQ) do pomiaru przywiązania matczynego oraz Skalę Przywiązania Matczyno-Płodowego (MFAS) do oceny emocjonalnej więzi z nienarodzonym dzieckiem. Wyniki pokazały, że style radzenia sobie w pełni mediowały relację między bezpiecznym przywiązaniem a MFA. Matki z bezpiecznym stylem przywiązania częściej stosowały style radzenia sobie ukierunkowane na zadanie, co wiązało się z silniejszym przywiązaniem prenatalnym, a rzadziej korzystały ze stylów skoncentrowanych na emocjach i unikania, które osłabiały MFA. W przypadku przywiązania unikowego i lękowego radzenie sobie zadaniowe w pełni mediowało ich negatywny wpływ na MFA. Jednak radzenie sobie skoncentrowane na emocjach nie mediowało istotnie relacji między przywiązaniem unikowym a MFA, podobnie jak radzenie sobie skoncentrowane na unikaniu nie mediowało relacji między przywiązaniem lękowym a MFA. Interwencje wspierające adaptacyjne radzenie sobie mogą przynieść korzyści kobietom z niepewnymi stylami przywiązania.