The Obama administration announced the U.S. “Pivot to Asia” in November 2011, shifting the country’s focus from Europe and the Middle East to East Asia. In reality, it meant a lot of diplomatic gestures and new economic (trade) ties. Rebalancing was supposed to be an answer to China’s growing potential within almost all spheres. The strategy was supposed to strengthen bilateral security alliances, intensify cooperation with emerging regional powers, tighten ties within multilateral cooperation, expand US military presence in the region, develop economic engagement through new trade agreements and investments, and finally promote democracy and human rights. The paper will examine various dimensions of the pivot, focusing mainly on the military, diplomatic and economic spheres. It will also give a closer look at US–China relations and provide insight into the perception of the shift from the regional perspective.

Administracja Baracka Obamy ogłosiła w listopadzie 2011 r. „zwrot ku Azji” Stanów Zjednoczonych, przenosząc uwagę z Europy i Bliskiego Wschodu na Azję Wschodnią. W rzeczywistości oznaczało to wiele gestów dyplomatycznych i nowych powiązań gospodarczych (handlowych). Przywrócenie równowagi miało być odpowiedzią na wzrost potencjału Chin niemal we wszystkich sferach. Strategia miała wzmacniać dwustronne sojusze bezpieczeństwa, intensyfikować współpracę ze wschodzącymi mocarstwami regionalnymi, zacieśniać więzi w ramach współpracy wielostronnej, zwiększać obecność wojskową USA w regionie, rozwijać zaangażowanie gospodarcze poprzez nowe umowy handlowe i inwestycje, czy wreszcie promować demokrację i prawa człowieka. W artykule zbadane zostaną różne wymiary strategii zwrotu ku Azji z naciskiem na sferę militarną, dyplomatyczną i gospodarczą. Przedstawiona analiza pozwoli także na bliższe spojrzenie na stosunki USA–Chiny i umożliwi wgląd w postrzeganie tej zmiany z perspektywy regionalnej.