Klasyczny nurt prawoznawstwa od dawna dokonuje rozróżnienia pomiędzy pojęciami: przepis prawa i norma prawna, przyjmując, że praktyka stosowania prawa dokonuje rekonstrukcji norm prawnych na podstawie przepisów prawa, a w szczególności na podstawie zabiegów związanych z wykładnią prawa. Nawet dość powierzchowna obserwacja stosowania prawa pozwala jednocześnie spostrzec, że na podstawie dokładnie tych samych przepisów - zwłaszcza wtedy, gdy konieczna staje się ich wykładnia- różni interpretatorzy, dla rozstrzygnięcia tej samej kwestii prawnej, wywodzą merytorycznie różnokształtne normy tak, jakby ich źródłem były różnie brzmiące przepisy. Przedstawiona konstatacja dotyczy całej praktyki stosowania prawa, a w szczególności praktyki sądowego stosowania prawa, gdyż w wielu przypadkach różne sądy (najwyższych instancji sądowych nie wyłączając), przez dokonywane zabiegi interpretacyjne, bardziej lub mniej przekonujące, na podstawie dokładnie tych samych przepisów prawa, rekonstruują różnie brzmiące normy prawne. niniejszy artykuł stanowi zaproszenie do refleksji nad tym, co wyżej naszkicowana praktyka może oznaczać z punktu widzenia orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego. Celem artykułu jest wskazanie, jakie problemy dla Trybunału Konstytucyjnego może ona implikować - i rozważenie, w jaki sposób mogą być one rozwiązywane.