According to Article 14(1) of the Act on Polish Citizenship of 2 April 2009, by operation of law a minor acquires Polish citizenship by birth if ‘at least one of the parents is a Polish citizen’. Likewise, Article 6(1), first sentence, of the formerly applicable Act on Polish Citizenship of 15 February 1962 stipulated as follows: ‘The child of parents, one of whom is a Polish citizen and the other a citizen of another country, acquires Polish citizenship by birth’. Although the latter of the cited provisions remained in effect until 14 August 2012, it is still applied in the jurisprudence of administrative courts due to the need to resolve citizenship of children born while it was in effect. Particularly in recent times the Supreme Administrative Court actively moulds the understanding of the abovementioned legal provisions (especially as regards the term ‘parents’ used therein), proceeding – depending on the child’s birthdate – either based on Article 6(1), first sentence, of the previously applicable Act on Polish Citizenship of 15 February 1962, or on the basis of Article 14(1) of the Act on Polish Citizenship of 2 April 2009. The primary subject of the analysis undertaken in the article are four judgments of the Supreme Administrative Court dated 30 October 2018, which are derived from the approach that: the issue of acquiring citizenship ‘is exclusively subject to the public law regime’; ‘norms of family law that indicate the methods of confirming biological kinship between a childand parents’, do not apply to the acquisition of citizenship; ‘concepts of public law should not be interpreted through the lens of private law principles and norms’.

Przepis art. 14 pkt. 1 ustawy z dnia 2 kwietnia 2009 r. o obywatelstwie polskim stanowi, że małoletni – z mocy prawa – nabywa obywatelstwo polskie przez urodzenie, w przypadku gdy: „co najmniej jedno z rodziców jest obywatelem polskim”. Podobnie przepis art. 6 ust. 1 zdanie pierwsze poprzednio obowiązującej ustawy o obywatelstwie polskim z dnia 15 lutego 1962 r. stanowił, że: „Dziecko rodziców, z których jedno jest obywatelem polskim, drugie zaś obywatelem innego państwa, nabywa przez urodzenie obywatelstwo polskie”. Mimo że drugi z przytoczonych przepisów obowiązywał do dnia 14 sierpnia 2012 r., w praktyce orzeczniczej sądów administracyjnych jest on ciągle stosowany – z uwagi na potrzebę rozstrzygania o obywatelstwie dzieci, które urodziły się w czasie jego obowiązywania. Naczelny Sąd Administracyjny, w szczególności w ostatnim czasie, aktywnie kształtuje sposób rozumienia powołanych przepisów (zwłaszcza w aspekcie tam używanego określenia „rodzice”), procedując – w zależności od daty urodzenia dziecka – albo w oparciu o przepis art. 6 ust. 1 zdanie pierwsze poprzednio obowiązującej ustawy o obywatelstwie polskim z dnia 15 lutego 1962 r., albo na podstawie art. 14 pkt. 1 ustawy o obywatelstwie polskim z dnia 2 kwietnia 2009 r. Podstawowym przedmiotem analiz podejmowanych w artykule są cztery wyroki NSA z 30 października 2018 r., które wyrastają ze stanowiska zakładającego, że: zagadnienie nabycia obywatelstwa „podlega wyłącznie reżimowi publicznoprawnemu”; w odniesieniu do nabycia obywatelstwa nie mają zastosowania „normy prawnorodzinne, które wskazują na sposoby potwierdzenia biologicznego pokrewieństwa pomiędzy dzieckiem a jego rodzicami”; „instytucji prawa publicznego nie powinno się interpretować poprzez zasady i normy prawa prywatnego”.