The article is a critical commentary on the ruling of the seven judges of the Supreme Administrative Court of 22 June 2020, II OPS 5/19. On its basis, the Supreme Administrative Court ruled that it is inadmissible to file a complaint about inaction after a decision is issued by the authority committing the above tort. Particular attention was drawn to the consequences of the above ruling in the civil law sphere – claiming compensation from the State Treasury for the unlawful failure to act in exercising public authority. The commentary focuses on the impact of the above resolution in the context of the implementation of Article 77, para. 1 of the Polish Constitution. Furthermore, an analysis has been presented of the actual closure of the judicial path of claiming for breached freedoms and rights, as referred to in Article 77, para. 2 of the Constitution. Based on the research assumptions adopted in this way, it has been demonstrated in the commentary that, as a result of the adoption of the resolution in question, the party to administrative proceedings was deprived in genere of the ability to obtain a preliminary ruling, i.e. a judgment of an administrative court, which is necessary – because of the detailed civil law regulations developing the framework provisions of the Constitution – to effectively seek compensation from the State Treasury for damage caused, among other things, by inaction in exercising public authority The judgment under review cannot be reconciled with the provisions of Article 77 of the Constitution: firstly, by taking away the ability to obtain a preliminary ruling, it makes the possibility of seeking damages illusory, and secondly, it actually closes the judicial route in this respect.

Przedmiotem opracowania jest glosa krytyczna uchwały siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22.06.2020 r., II OPS 5/19. Na jej podstawie NSA orzekł, że niedopuszczalne jest wniesienie skargi na bezczynność po wydaniu decyzji przez organ dopuszczający się ww. deliktu. Szczególną uwagę zwrócono na skutki, jakie powyższe orzeczenia wywołuje w sferze cywilnoprawnej – dochodzenia odszkodowania od Skarbu Państwa za niezgodne z prawem zaniechanie przy wykonywaniu władzy publicznej. W glosie skoncentrowano się na wpływie, jaki ww. uchwała ma w kontekście realizacji art. 77 ust. 1 Konstytucji RP. Ponadto dokonano analizy faktycznego zamknięcia drogi sądowej dochodzenia naruszonych wolności i praw, o której mowa w art. 77 ust. 2 ustawy zasadniczej. W oparciu o tak przyjęte założenia badawcze w glosie wykazano, że w wyniku podjęcia przedmiotowej uchwały strona postępowania administracyjnego została pozbawiona in genere możliwości uzyskania prejudykatu, tj. wyroku sądu administracyjnego, niezbędnego – ze względu na szczegółowe regulacje cywilnoprawne, rozwijające ramowe przepisy konstytucyjne – do skutecznego dochodzenia odszkodowania od Skarbu Państwa za szkodę wywołaną m.in. zaniechaniem przy wykonywaniu władzy publicznej. Komentowane orzeczenie nie daje się pogodzić z przepisami art. 77 Konstytucji: po pierwsze, poprzez pozbawienie możliwości uzyskania prejudykatu czyni iluzoryczną samą możliwość dochodzenia odszkodowania, a po drugie, de facto zamyka drogę sądową w tym zakresie.