Przedmiotem niniejszego artykułu jest wolność wypowiedzi oraz jej ograniczenia, rozpatrywane na podstawie wybranych orzeczeń w sprawach skarg składanych przez obywateli państw – stron Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka. W artykule wskazano, że korzystanie z wolności wypowiedzi nie jest prawem nieograniczonym, a przesłanki jej ograniczenia zostały wymienione w treści art. 10 ust. 2 Konwencji. Takie ograniczenia mogą zapobiegać nadużyciom prawa w przyszłości, w szczególności szerzeniu mowy nienawiści w przestrzeni publicznej. Każda ingerencja w wolność słowa i wypowiedzi musi być każdorazowo uzasadniona konkretną sprawą rozpatrywaną przez Trybunał i uznana za konieczną w państwie demokratycznym. Ponadto ingerencja w wolność chronioną prawem nie może być nadmierna i powinna służyć celowi określonemu w przepisach. Rolą państwa – strony Konwencji, które wprowadza ograniczenia, jest weryfikacja, czy ingerencja w treść przekazu była uzasadniona w świetle interpretacji art. 10 ust. 2 Konwencji. Każde z powyższych zagadnień zostało przedstawione na podstawie orzecznictwa ETPC.